“Amish communities are not relics of a bygone era. Rather, they are demonstrations of a different form of modernity.” (Hostetler 1980)
Amis je protestantska sekta koja se odvojila od švajcarskih anabaptista krajem sedamnaestog veka; počev od sredine osamnaestog veka, mnogi od njih su se naselili u Americi. Tokom proteklog veka njihova populacija se brzo proširila, zahvaljujući kombinaciji visoke stope nataliteta, moderne medicine i visoke stope zadržavanja članova; bilo je oko 5000 Amisa 1920. godine i oko 249.000 u 2010. godini. Prepoznatljivi su po jednostavnoj odeći i selektivnom odbacivanju mnogih sredstava moderne tehnologije, kao što su automobili i telefoni. Njihov stav nije da je moderna tehnologija zla, već da određene specifične tehnologije mogu narušiti njihov društveni sistem i da ih zbog toga treba odbaciti. Stoga Amisi koriste uređaje na baterije, ali odbijaju da se priključe na električnu mrežu; dozvoljavaju (u nekim zajednicama) traktore, ali samo ako imaju metalne umesto gumenih točkova, tako da nisu pogodni za transport na putevima; u nekim slučajevima koriste mašine za baliranje sena koje vuku konjske kola kroz polja.
While subject, with a few narrow exceptions, to U.S. and Canadian law,104 the Amish have succeeded in maintaining their own systems of rules (Ordnung) and enforcing them on their members, ultimately by the threat of excommunication and shunning (Meidung). The details of what technologies may be used in what way depend on the Ordnung of the particular congregation.
Sabor
The basic unit of an Amish community is the congregation, typically of twenty-five to forty households; there is no higher level with authority over the individual congregation. Since the Amish are unwilling to build churches or meeting houses, the number of households in a congregation is limited to the number that will fit in a large farmhouse or barn. Each congregation has its own version of the Ordnung, some stricter and some less strict than others. Congregations whose Ordnungen are about equally strict may be in fellowship with each other, making them part of a single affiliation. Potential marriage partners are largely, but not entirely, from the same affiliation. A member banned from one congregation is unlikely to be accepted by another of the same affiliation, while a member banned from a particularly strict (“low”) congregation for violating their Ordnung may be acceptable to a less strict (“higher”) congregation. A settlement, a group of congregations in the same geographical area, may consist of a single affiliation or of several different affiliations; an affiliation may be limited to one settlement or scattered across several.
Tipična skupština ima biskupa, dva ministra i đakona, od kojih svi obično služe doživotno i niko od njih nema nikakvu formalnu obuku. Oni su neplaćeni. Ministi i đakoni se biraju žrebom iz grupe ljudi koje je nominovala skupština; članovi crkve šapuću ime kandidata đakonu. Nominacija zahteva dva (u nekim okrugima tri) glasa. Biskup se bira žrebom među ministima.
Kada zajednica postane prevelika da bi stala u jednu kuću, ona se deli, često duž neke praktične granice kao što je put ili potok.
Red
Ordnung utvrđuje pravila koja članovi zajednice moraju da poštuju. Obično ona uključuju zabrane aktivnosti kao što su podnošenje tužbe, služenje u poroti ili pridruživanje političkoj organizaciji, zajedno sa korišćenjem onih modernih tehnologija za koje se smatra da će poremetiti društveni sistem Amisih; detalji o tome šta je zabranjeno i koliko se strogo to sprovodi razlikuju od jedne zajednice do druge.
Tako će, na primer, Ordnung jedne zajednice staroamiske crkve zabraniti članovima posedovanje ili vožnju automobila ili posedovanje telefona u kući. Oba pravila podstiču društvenu strukturu fokusiranu na unutrašnjost, gde ljudi primarno komuniciraju sa onima koji su im bliski. Za primer istog pristupa na manjem nivou:
„Mlada žena je objasnila zašto crkva gleda neprijateljski na sisteme centralnog grejanja: ‘Grejalica u kuhinji drži porodicu na okupu. Grejanje svih prostorija dovelo bi do toga da svako ode u svoju sobu.’”113
Može se tvrditi da postojanje takvih pravila čini Amishe modernijim od ostatka nas, a ne manje modernim, pošto oni donose namerne odluke o tome koje moderne tehnologije odgovaraju ili ne odgovaraju njihovoj društvenoj strukturi.
Ordnung će takođe precizirati karakteristike odeće, što se opet razlikuje od zajednice do zajednice. Dugmad mogu biti potpuno zabranjena ili dozvoljena samo na radnoj odeći, a jarke boje su većim delom zabranjene. Predviđene su frizure za muškarce i žene (neodsecana kosa za žene, kosa do ušne resice, brada i bez brkova za oženjene muškarce). Vlasništvo nad televizorom, pohađanje koledža, nošenje šminke ili nakita, ili let avionom, verovatno će biti zabranjeno. Smrt rođaka zahteva od žena da nose crno određeno vreme u zavisnosti od blizine srodstva. Princip koji se nudi kao opravdanje za mnoga pravila jeste da pojedinci treba da budu skromni, izbegavajući sve što je povezano sa ponosom, kao što je otmena odeća. Iz sličnih razloga, Amisši obično ne žele da budu fotografisani. Jedan od efekata ovih pravila je stvaranje jasnih granica između unutrašnje i spoljašnje grupe, pošto se članovi razlikuju od nečlanova po odeći i izgledu.
Dva puta godišnje, svi članovi zajednice se okupljaju radi pričešća. Dve nedelje ranije, svakom se postavlja pitanje „da li je u skladu sa Ordnungom, da li je u miru sa bratstvom i da li bilo šta ‘stoji na putu’ njegovom ulasku u službu pričešća“. Pričešće se ne održava dok se svi članovi ne slože. Ovo daje članovima priliku da otvoreno izraze neslaganje sa trenutnim ordnungom — ali, po pravilu, članovi prihvataju stav svešteničkih vođa.
Ordnung je specifičan za pojedinu zajednicu, koja nema zakonodavstvo. Ono što menja ordnung je praksa članova i odgovor rukovodstva na nju. Ako se dovoljno pritisne na granicama postojećih pravila bez žalbe, velika je verovatnoća da će se ona promeniti. Postizanje konsenzusa može trajati nekoliko godina i može biti sprečeno ako vođe ne odobravaju promenu. U nekim slučajevima zajednica zadržava pravilo, kao što je zabrana posedovanja zamrzivača ili telefona, ali smanjuje poslednju nepogodnost dozvoljavajući članovima da koriste zamrzivače ili telefone svojih ne-Amis ših komšija. U nekim drugim slučajevima, rukovodstvo može odlučiti da je nešto što je bilo dozvoljeno nekoliko godina bila greška i zahtevati od članova da to napuste.Sprovođenje
Ako епиskop ili ministri saznaju da član krši ordnung, njihov prvi korak je da ga posete. Ako on izrazi žaljenje, prekršaj će biti ignorisan; to je ono što Kraybill opisuje kao kaznu „prvog nivoa”.
Ako prekršaj nastavi, ministri održavaju sastanak na sledećoj nedelјnoj službi — službe se održavaju na svake druge nedelje — na kojem епиskop preporučuje kaznu. Nakon toga sledi javna rasprava u prisustvu članova zajednice na kojoj okrivljeni može izneti svoju stranu spora. Zatim mu se traži da izađe i, ako njegova odbrana nije promenila епиskopov zaključak, епиskop predlaže kaznu zajednici, koja o njoj glasa. Da bi kazna bila izrečena, ona mora biti jednoglasno prihvaćena od strane zajednice — i to obično i jeste.„Za manji prekršaj — nošenje nakita ili pridruživanje javnom bejzbolskom timu — može se izvršiti ispovest u ‘sedi'(nivo dva). Za ozbiljnije prekršaje — kao što je putovanje avionom ili iznajmljivanje automobila nedeljom — od osobe se može tražiti da obavi ispovest u ‘klečanju’ (nivo tri) pred zajednicom i da obeća da će se u budućnosti pridržavati Ordnungа.
„Najteži oblik kazne (nivo četiri) je šestnedeljna zabrana. Tokom ovog perioda, zajednica izbegava socijalni kontakt sa onim ko je skrenuo s puta.… Na kraju zabrane, prekršioci su pozvani da obave ispovest u ‘klečanju’ na sastanku članova. Postavljena su im dva pitanja: Da li verujete da je kazna bila zaslužena? Da li verujete da su vam grehovi oprošteni kroz krv Isusa Hrista? Oni koji ispovede svoj greh i obećaju da će ‘raditi sa crkvom’ bivaju ponovo primljeni u nju. Sastanak se završava nekim prikladnim rečima utehe.”
Ako neposlušni član ne želi da ispovedi svoje grehe i prestane da krši pravila, krajnja kazna, nakon što blaže sankcije zakažu, jeste ekskomunikacija, izopštenje, Meidung. Ekskomunicirana osoba nije obavezna da napusti zajednicu, ali je strogo ograničena u interakciji sa drugim Amišima. Odrasla mlada osoba može nastaviti da živi sa svojim roditeljima i da ide u crkvu, ali ne može da sedi za trpezarijskim stolom sa krštenim odraslima i na kraju mora da napusti dom kako bi njegovi roditelji mogli ponovo da primaju pristrupljenje. Supruga člana koji je izopšten mora da jede za posebnim stolom od svog supruga i da se uzdrži od seksualnih odnosa sa njim; u takvim slučajevima, supružnik može tražiti ekskomunikaciju kako par ne bi morao da se izopštava jedni od drugih. Član koji svesno jede sa nekim ko je izopšten verovatno će i sam biti izopšten, ali ne ako je to učinio nesvesno. „Iako je interakcija sa izbačenim ljudima strogo ograničena, ona nije potpuno prekinuta. Ograničeni društveni razgovor je dozvoljen, ali se članovima crkve savetuje da ne komuniciraju direktno sa izopštenicima niti da bilo šta primaju od njih. Na primer, članovi neće prihvatiti prevoz u automobilu bivšeg člana koji se pridruži menonitima. Članovi izbegavaju poslovne odnose sa onima koji su ‘pod zabranom’. Ako član proda nešto izopšteniku, član ne prima plaćanje direktno iz ruke druge osobe. Ponekad treća strana obavlja neophodnu poslovnu ili društvenu transakciju. U drugim slučajevima, stigmatizovana osoba postavlja novac na sto ili pult, nakon čega član crkve uzima novac” (Kraybill 1989, 116).
Ekskomunicirani član koji je voljan da ispovedi svoje grehe i pokaje se, obično će biti ponovo primljen u zajednicu, najčešće u roku od nekoliko nedelja.
Izopštenje se može koristiti ne samo protiv kršenja odredbi Ordnung-a, već i, kao kod Vlaških Roma, protiv člana zajednice koji odbija da prihvati crkveno rešenje spora sa drugim članom.
Mladi
Od amiške dece se očekuje da pomažu ostatku porodice u poslovima u okviru svojih sposobnosti — čuvanjem mlađih braće i sestara, uklanjanjem korova, mlečenjem — od ranog uzrasta. Oni idu u školu, ali samo do osmog razreda, pošto su Amisima uspeli da ubede prvo državne vlasti, a zatim i Vrhovni sud da im daju delimično izuzeće od zakona o obaveznom školovanju. Nakon osmog razreda, oni su, u suštini, podučavanje kod odraslih u zajednici, najčešće kod svojih roditelja, učeći kako da vode farmu i domaćinstvo i, u nekim slučajevima, učeći zanat.
Ordnung postaje prihvaćen od strane članova zajednice i obavezujući za njih tek kada se kao odrasli krste. Tako postoji period od otprilike šesnaest do dvadeset i više godina kada je mlada osoba, u određenoj meri u zavisnosti od zajednice, slobodna da postupa na načine koji su inače zabranjeni, što je period koji se naziva Rumspringa. To može uključivati odlazak u grad na film, zabave, rad u gradu na poslovima koji bi inače bili smatrani neprimerenim, čak i (potajno) polaganje vozačke dozvole i vožnju automobila. Ovo pruža priliku mladima da uporede život van Amiš zajednice sa životom unutar nje pre nego što donesu svoju konačnu odluku. Međutim, većinom, Amiš mladi na Rumspringi komuniciraju samo sa drugim Amiš mladim ljudima.
Ta konačna odluka je da li će prihvatiti krštenje i pokoriti se ordnung-u. Pre ceremonije, ministri nude mladoj osobi priliku da odustane, govoreći joj da je „bolje ne dati zavet nego dati zavet, a kasnije ga prekršiti…“. Velika većina, prema jednoj proceni četiri od pet, odlučuje da primi zavet.
Period rumspringa je takođe životno doba tokom kojeg mladi Amisižu udvaraju svojim budućim partnerima. Taj proces je prihvaćen, ali nominalno tajni. Mladić će se tokom dana voziti na grupno društveno okupljanje sa svojom sestrom, a uveče se vratiti sa svojom devojkom, i o njoj će govoriti kao „ona“, a ne po imenu; činjenica o tome kome se udvara postaje javno poznata tek kada su blizu braka. Da bi se venčali unutar amiške zajednice, par prvo mora biti kršten, što može biti podsticaj da se konačno odluče na tu obavezu. Međuvjenčanja su dozvoljena među kongregacijama koje su u zajedništvu jedna sa drugom; pojedinac iz manje stroge grupe može se venčati sa pripadnikom strože grupe samo ako je par voljan da prihvati pravila te druge grupe.
Demokratija ili konkurentna diktatura?
Odluke koje donosi kongregacija, posmatrana kao minijaturna država, odnose se na kazne i sadržaj Ordnung-a. Kontrola nad tim odlukama implicira kontrolu nad članstvom u političkom telu i sadržajem njegovog pravnog sistema. U većini kongregacija — izuzeci su neke od najekstremnijih („najnižih“) grupa, u kojima je moć u rukama biskupa — obe odluke zahtevaju jednoglasnu saglasnost članova, pa bi se kongregaciju moglo posmatrati kao veoma malu demokratiju. Alternativno, primetivši da članovi skoro uvek podržavaju odluku biskupa, kongregacija bi se mogla opisati kao de facto diktatura, sa diktatorom koji je delom izabran slučajnošću i koji vlada doživotno.
Ako je to diktatura, onda je to konkurentna diktatura. Član koji je dovoljno nezadovoljan ordnung-om svoje kongregacije, onako kako ga tumači njeno sveštenstvo, slobodan je da pređe u obližnju kongregaciju koja mu više odgovara. Neke kongregacije su, zapravo, teritorijalni suvereni, tako da promena kongregacije zahteva geografsko preseljenje. U drugim zajednicama, posebno tamo gde postoje kongregacije sa znatno različitim Ordnung-ima u blizini jedne druge, moguće je promeniti lojalnost bez menjanja prebivališta. Biskup čije je tumačenje ordnung-a njegove kongregacije u suprotnosti sa onim što članovi žele, nije podložan opozivu ili izborima za povlačenje, ali bi mogao, što je izvedivo, ostati bez članova.
U slučaju velikog razdora unutar Amisa, kao što se dogodilo u naselju Lancaster 1910. i ponovo 1966. godine, prvobitni članovi liberalnije („više“) grupe nisu podložni ekskomunikaciji i izbacivanju od strane tradicionalnijih („nižih“). Ali ako „viša“ grupa prihvati članove koji su pod zabranom i koji se nisu ispovedali, svako ko im nakon toga postane član biće izbačen.
Takav sistem se može posmatrati kao konkurentno tržište pravnih pravila, ograničeno, kao i druga konkurentna tržišta, da proizvodi proizvod koji kupci žele. Konkurentna diktatura je mehanizam koji rutinski koristimo za kontrolu hotela i restorana; kupci nemaju pravo glasa o tome u kojoj boji su zidovi okrečeni ili šta je na meniju, ali imaju apsolutan glas o tome koji će od njih posećivati.
Najstarije veliko naselje, u okrugu Lancaster, razvilo je poliformalni nivo vlasti iznad nivoa kongregacije, polugodišnje sastanke biskupa radi razmatranja pitanja kao što su promene u ordnung-u. Iako sastanak nema formalnu vlast nad pojedinačnim kongregacijama, mišljenja starijih biskupa imaju značajnu težinu, tako da je odluka da se (na primer) zabrani neka kontroverzna praksa verovatno da će biti sprovedena u većini kongregacija. Slični sastanci biskupa i drugog sveštenstva održavaju se na godišnjem nivou u nekim drugim naseljima. To bi se moglo posmatrati kao prvi korak u pravcu stvaranja nivoa vlasti iznad kongregacije.
Odnosi sa „Englezima“
Na neke načine, poput održavanja sopstvenih pravila i njihovo sprovođenje pretnjom izbacivanja, Amisi podsećaju na Rome opisane u prethodnom poglavlju. Jedna razlika je njihov odnos sa nečlanovima. Romi su u većini mesta bili izloženi neprijateljstvu spoljnih ljudi, a i sami su spoljne ljude smatrali neukima i nečistima. Amisi, nasuprot tome, čine se da se dobro slažu sa svojim komšijama u oba smera. Ljudi koji nisu Amisi mogu ih smatrati nečim staromodnim i simpatičnim, ali uglavnom bez neprijateljstva, pa čak i sa izvesnim divljenjem.
Možda upravo iz tog razloga, Amişi su se iznenađujuće dobro snašli u svojim odnosima sa vladom SAD. Godine 1955. socijalno osiguranje je postalo obavezno za samostalne preduzetnike. Amişi su se protivili učešću, delom na osnovu uverenja da su religijski obavezni da brinu jedni o drugima i da tu obavezu ne treba da prenose na državu, a delom na osnovu stavova da su programi osiguranja, na šta se socijalno osiguranje barem pretvaralo („Osiguranje u starosti i za izdržavanje preživelih“), „kazino poduhvati koji teže da planiraju i zaštite nečiju sreću, umesto da je predaju Božijoj volji.“ Mnogi su odbijali da plaćaju poreze za socijalno osiguranje, što je dovelo do toga da je IRS na kraju počeo da upućuje zastave na farmu životinjama i drugim imovinama. Konflikt je završen tek 1965. godine, kada je federalni zakon izuzeo samostalne preduzetnike Amişe od obaveze plaćanja poreza za socijalno osiguranje, što je kasnije prošireno i na zaposlene Amişe u preduzećima u vlasništvu Amişa.
Amişi, koji su pacifisti, obično su od strane Sistema selektivne službe dobijali status savesti. Kao odbijali zbog savesti, bili su u obavezi da se bave civilnom službom, kao što je pražnjenje noćnika u urbanim bolnicama. To je značilo provođenje dve godine van Amiš kulture, stanovanje sa cimerima koji nisu Amişi, eventualno izlaske, pa čak i brakove sa medicinskim sestrama koje nisu Amişi, sa rezultatom da je samo oko polovine njih odlučilo da se vrati u svoje zajednice kada bi njihova služba bila završena, a ne svi od njih su odlučili da se pridruže crkvi.
„Mnogi dečaci idu sa dobrim namerama, ali zbog toga što imaju toliko slobodnog vremena, upadnu u zabave, u veze sa medicinskim sestrama ili na druge načine skrenu s puta, do te mere da, kada bi mogli da se vrate kući i postanu članovi crkve, toliko ih više ne žele ili nisu u poziciji da to učine, možda zbog medicinske sestre druge vere za ženu ili sličnih okolnosti.“
Deo odgovora Amişa bio je Nacionalni upravljački komitet Amişa, čija je primarna funkcija bila pregovaranje sa vladom SAD o pitanjima u kojima su njihova pravila bila u sukobu sa zahtevima Amiš religije. Pregovori Komiteta sa Sistemom selektivne službe rezultirali su smeštanjem mnogih Amiša koji su odbijali službu zbog savesti na farme koje vode Amişi ili Menoniti, gde su uzgajali hranu kao svoj ratni rad.
Drugi konflikt se odnosio na školovanje. U devetnaestom veku, većina Amişa je pohađala ruralne javne škole, tipično jednosobne učionice; mnogi od učenika su sami bili Amişi, dok su ostali bili iz ruralnih porodica koje nisu previše razlikovale po svojoj kulturi i stavovima. Deca su normalno pohađala školu samo do osmog razreda, nakon čega su pomagala svojim roditeljima.
Tokom dvadesetog veka, uzrast za obavezno školovanje je povećan državnim zakonom, a školske okruženja su konsolidovana, zamenjujući ruralne jednosobne škole mnogo većim urbanim školama do kojih su deca morala da putuju autobusom. Rezultat je bio takav da su većina Amişa smatrala nepodnošljivim, kako zbog toga što bi njihova deca bila predugo uklanjana sa farme, tako i zbog toga što bi pohađala škole u kojima dominiraju kulturni stavovi koji su veoma različiti od onih njihovih roditelja.
„Glavni strah koji je vrebao ispod svih ostalih briga bio je taj da bi moderno obrazovanje odvelo mladu Amiš populaciju od farme i vere, i podkopalo crkvu. Mudrost sveta, rekli su mudraci Amişi, ‘čini vas nemirnim, želite da skačete i skačete, ne znajući gde ćete sleteti.’“
Mnogi roditelji Amişa odbijali su da šalju svoju decu u velike, konsolidovane škole ili u bilo koju školu nakon osmog razreda. Neki su zbog toga završili u zatvoru. U Pensilvaniji, gde se nalazio savez Lancaster County, konflikt je počeo 1937. godine i konačno je rešen 1955. godine reinterpretacijom školskog kodeksa.
„U okviru vokacionog programa, učitelj Amiš je držao nastavu, tri sata nedeljno, za oko dvanaest četrnaestogodišnjaka u jednom Amiš domu. Mladi su predavali dnevnike svojih radnih aktivnosti oko farme i doma i učili engleski jezik, matematiku, pravopis i stručne predmete. … u suštini, deca su bila pod vođstvom svojih roditelja tokom većeg dela nedelje ….“
Finally, in 1972, the Supreme Court, in Wisconsin v. Yoder, ruled in favor of the Amish right to have their children leave school after eighth grade.
The Amish dealt with the problem created by school consolidation by building and staffing their own local schools. Problems with state regulation of private schools and teachers—the schools were typically one-room schoolhouses without central heating or running water, most of the Amish teachers had only an eighth-grade education—arose but were for the most part eventually worked out.Conflicts between the Amish and the state over Social Security, schooling, conscription and a variety of other issues were eventually dealt with in a fashion acceptable to the Amish. In part, this may have been due to the tendency of non-Amish to view the Amish in a favorable light—as a remnant of idealized 19th century rural virtue surviving into the twentieth century.
Odnos je prijateljski i u drugom smeru. Ameši često imaju prijatelje koji nisu Ameši i često stupaju u poslovne transakcije sa ljudima van njihove zajednice. Neki koji nisu Ameši upravljaju „Ameš taksi službama“, pružajući prevoz automobilima ili kombijima Amešima kada moraju da idu dalje nego što ih konna kola mogu praktično odvesti. Ameši u nekim grupama rutinski koriste telefone komšija koji nisu Ameši kada postoji hitna potreba za komunikacijom.
In an earlier chapter, I suggested that in North America toleration might eventually destroy the status of the Romani as self-governing communities by making it too easy for unhappy or ostracized members to defect into the surrounding community. Along similar lines, it is arguable that the emancipation of European Jews, starting in the late eighteenth century, was responsible for the decline of the Jewish communities as effectively self-ruling polities. Yet the Amish have maintained their identity, culture, and ordnung, enforcing the latter by the threat of ostracism, despite the lack of any clear barrier to prevent unhappy or excommunicated members from deserting. Such desertion is made easier by the existence of Mennonite communities, similar to the Amish but less strict, which Amish defectors can and sometimes do join.
A critic of the Amish might argue that their upbringing, with schooling ending at eighth grade, leaves potential defectors unqualified for life in the modern world. The obvious response is that there are a lot of jobs in the modern world for which the willingness to work and the training produced by an apprenticeship starting at age fourteen are better qualifications than a high school diploma. As some evidence of the adequacy of Amish education, Amish seem to do quite well at starting and running their own small-scale businesses.
One might more plausibly suggest that a social system in which courting your future mate may start as early as fourteen leaves many young people locked into a future marriage well before the point at which they have to decide whether or not to commit themselves to the Amish lifestyle—and it is a future marriage with a spouse raised Amish. It would be interesting to know whether, when Amish do choose to leave prior to baptism, they usually do it one by one or in couples.
One could also argue that the close bonds of Amish families create a form of lock-in. Shunning applies only to those who have sworn to obey the Ordnung and been baptized but then fail to live up to their commitment. But, given how much of the life of the Amish is determined by their religion and culture, refusing to commit must create a substantial barrier between those who leave the religion and those who don’t. The barrier is higher still for those who have been baptized and so would face shunning if they left the church.
Konačno, nisku stopu napuštanja može interpretirati kao dokaz uspešne indoctrinacije u negativan stav koji Amish zajednica gaji prema životima onih koji nisu Amish. Čitajući knjige o Amishima, koje su sve pozitivne i napisane od strane simpatizera, čovek je zatečen time koliko je njihova slika spoljnog sveta mračna. To je svet u kojem ljudi većinu svojih napora ulažu u takmičarske poduhvate i predstavljanje pred drugima, u pokušaju da se nadmaše komšije, gde su životi podeljeni između gotovo potpuno odvojenih krugova posla, porodice i crkve, gde se malo toga smislenog dešava ili može desiti, svet dosade i otuđenosti.
Naravno, postoji i jedna druga mogućnost. Možda su Ameši u pravu verujući da imaju superioran način života, prema suđenju većine onih koji su ga proživeli i posmatrali alternativu — mada je ona superiorna samo za one koji su imali sreće da odrastu u njoj.